A asociación de estudantes "Vindeiros historiadores, xeógrafos e historiadores da arte da USC" quere mostrar o seu apoio ó mantemento do actual sistema de elección do Reitor por medio do sufraxio directo da totalidade da nosa comunidade universitaria.
Posicionámonos frente a grupos de presión que pretenden poñer en valor a súa minoría presentando fórmulas de elección indirectas, opacas, e de escasa representatividade frente a vontade xeral da USC.
Neste contexto suscribimos o seguinte manifesto:
ELECCIÓN DO/A REITOR/A POR SUFRAXIO UNIVERSAL
Ante a noticia de que se pretende promover unha modificación dos Estatutos da Universidade de Santiago de Compostela para suprimir a elección do/a Reitor/a por sufraxio universal e directo e volver á elección do mesmo polo Claustro, os abaixo asinantes, membros da Comunidade Universitaria, manifestamos:
1º.- A elección do/a Reitor/a por sufraxio universal e directo, introducida pola Lei Orgánica de Universidades de 2001, é un avance innegable na participación da Comunidade Universitaria no goberno da Universidade, ten contribuído moi positivamente a corresponsabilizar a todos os membros da mesma nesa labor e facilita os procesos de cambio que de xeito periódico necesita unha institución centenaria como é a nosa.
2º.- Aínda que a vixente lexislación universitaria permite volver á elección do/a Reitor/a polo Claustro, dita volta atrás esixiría una reflexión sosegada e aberta a toda a Comunidade Universitaria, na que se explicasen minuciosamente as razóns que aconsellarían tal cambio, e que deberían ter un peso suficiente para compensar a perda de capacidade de participación que o mesmo comportaría.
3º.- Uns meses antes do inicio dun proceso de elección de Reitor/a non é o momento máis axeitado para iniciar este debate, que nas actuais circunstancias da Universidade de Santiago de Compostela só se pode interpretar como un intento de cambiar as regras de xogo no último intre, alterando o normal desenvolvemento da sucesión no máximo órgano unipersoal da institución.
Por todo o exposto, solicitamos:
1º.- Ós promotores desta iniciativa, que recapaciten sobre a inoportunidade de presentala nestes momentos e, conseguintemente, a retiren.2º.- Ós órganos universitarios con competencias no procedemento de reforma estatutaria, e moi especialmente ó Claustro, que, de manterse a proposta, a rexeiten.
Santiago de Compostela, 11 de setembro de 2009.
sábado 12 de septiembre de 2009
viernes 11 de septiembre de 2009
A Reforma da elección do Reitor
En los últimos días la prensa y buena parte de la comunidad universitaria se han hecho eco de la iniciativa de algunos sectores universitarios a favor de que el Claustro de la USC sea el encargado de elegir a su Rector en las elecciones que previsiblemente se desarrollarán en mayo del próximo año.
Vindeiros está presente en la comisión citada y desde ella se posicionará claramente contra dicha posibilidad.
Vindeiros está de acuerdo con el proceso de democratización de los métodos de elección del Rector en nuestra comunidad universitaria.
Por tanto, queremos hacer pública y dejar constancia de nuestra completa oposición al respecto.
Santiago de Compostela a 11 de Septiembre de 2009
Vindeiros está presente en la comisión citada y desde ella se posicionará claramente contra dicha posibilidad.
Vindeiros está de acuerdo con el proceso de democratización de los métodos de elección del Rector en nuestra comunidad universitaria.
Por tanto, queremos hacer pública y dejar constancia de nuestra completa oposición al respecto.
Santiago de Compostela a 11 de Septiembre de 2009
jueves 20 de agosto de 2009
Sindicato de Profesores ANPE contra el fin del CAP
ANPE ve fallos en el máster de enseñanza
Critica que no haya plazas para todas las especialidades.
La Voz de Asturias 6/6/09
El sindicato de enseñanza ANPE ha denunciado varios problemas que, en su opinión, genera el recién aprobado máster universitario en formación del profesorado de Educación Secundaria, Bachillerato y Formación Profesional. El título que sustituye al actual Curso de Aptitud Pedagógica (CAP) no dispone de plazas para todas las especialidades, explica Gumersindo Rodríguez, secretario general del sindicato en Asturias.
Además, ANPE opina que puede haber agravio comparativo en la calidad de la formación de los estudiantes de las universidades con el proyecto de máster aprobado y aquellas pendientes de aprobación, "que van a estar condicionadas por las medidas y ajustes provisionales".
Las dificultades en la interpretación del real Decreto por el que se regula esta titulación, también supondrán un problema, prevé ANPE, ya que no está claro lo que se refiere al cómputo de docencia que exime de la realización de este máster.
Esta titulación está dirigida a universitarios que quieran ser profesores de enseñanza media. La preinscripción es del 1 al 28 de julio próximo y la matrícula, a partir del 24 de agosto. El máster oferta 16 especialidades y las tasas estarán entre los 1.061 y los 1.725 euros. Sólo hay 240 plazas y se seleccionarán por el expediente académico.
Critica que no haya plazas para todas las especialidades.
La Voz de Asturias 6/6/09
El sindicato de enseñanza ANPE ha denunciado varios problemas que, en su opinión, genera el recién aprobado máster universitario en formación del profesorado de Educación Secundaria, Bachillerato y Formación Profesional. El título que sustituye al actual Curso de Aptitud Pedagógica (CAP) no dispone de plazas para todas las especialidades, explica Gumersindo Rodríguez, secretario general del sindicato en Asturias.
Además, ANPE opina que puede haber agravio comparativo en la calidad de la formación de los estudiantes de las universidades con el proyecto de máster aprobado y aquellas pendientes de aprobación, "que van a estar condicionadas por las medidas y ajustes provisionales".
Las dificultades en la interpretación del real Decreto por el que se regula esta titulación, también supondrán un problema, prevé ANPE, ya que no está claro lo que se refiere al cómputo de docencia que exime de la realización de este máster.
Esta titulación está dirigida a universitarios que quieran ser profesores de enseñanza media. La preinscripción es del 1 al 28 de julio próximo y la matrícula, a partir del 24 de agosto. El máster oferta 16 especialidades y las tasas estarán entre los 1.061 y los 1.725 euros. Sólo hay 240 plazas y se seleccionarán por el expediente académico.
lunes 1 de junio de 2009
Queja al defensor del pueblo Máster Docente
La Asociación de estudiantes de Historia, Arte y Geografía de la USC "VINDEIROS" ha interpuesto un recurso ante el defensor del pueblo. En dicho escrito solicita la inmediata paralización del proceso de implantación del Nuevo Máster Docente; también denuncia al agravio al que somete a los licenciados al privarlos de la posibilidad de conseguir el certificado del Curso de Aptitud Pedagógica.
Esperamos Contar con vuestro apoyo
Luis Velasco
Presidente
Esperamos Contar con vuestro apoyo
Luis Velasco
Presidente
sábado 30 de mayo de 2009
Recollida de firmas
La Federación de Jóvenes Investigadores - Precarios ha comenzado a recoger adhesiones para su proposición de Ley para acabar con la precariedad de los investigadores.
Os adjuntamos el Link para firmar:
http://www.petitiononline.com/mod_perl/petition-sign.cgi?PLAFJI
Querido investigador,
¿Sabías que hay una Proposición de Ley a punto de ser votada en el Congreso que podría poner fin a la investigación en precario en nuestro país?
La aprobación de la conocida como PL-A (Proposición de Ley de Andalucía) supondría que todos los titulados universitarios que desempeñen funciones de personal investigador quedaran inscritos en el Régimen de la Seguridad Social, gozando así de plenos derechos laborales. Además, la PL-A promueve la retroactividad en la cotización a la Seguridad Social desde 1998, lo que supondría el reconocimiento, para muchos, de los derechos que nos negaron en su momento.
Suena bien, ¿verdad?
Para que esto suceda hace falta salvar un último escollo: el período de enmiendas previo a su debate y aprobación. ¿Y qué significa esto? Pues todo apunta a que, nuevamente, los dos partidos políticos con mayor representación en el Congreso, PSOE y PP, pretenden obsequiarnos con una versión descafeinada, en sintonía con la chapucera propuesta de futura Ley de la Ciencia, dejando fuera a todos los investigadores que no transiten dentro de un doctorado. Desde la Federación de Jóvenes Investigadores (FJI-Precarios) hemos decidido que el espíritu y las ilusiones con las que nació la PL-A no pueden ser traicionados por unas "enmiendas-parche" que en lugar de mejorar la ley, supongan un retroceso. Han sido demasiados años de espera. ¿Nos apoyas?
Un poco de historia y un poco de lucha.
Esta Pl-A inició su tortuoso camino allá por 2003, en el Parlamento Andaluz. Desde entonces, ha sufrido toda una serie de retrasos y paralizaciones. La amarga paradoja es que el PSOE, uno de los partidos que la puso en marcha, la ha mantenido arrinconada durante todos estos años en los que ha gobernado. Fue así como la PL-A llegó a convertirse en la Proposición de Ley más antigua a la espera de aprobación en el Congreso (http://precarios.org/Proposicion+de+Ley+Andalucia). ¿Cómo concuerda esto con la afirmación de José luis Rodríguez Zapatero "Investigar es trabajar"?
Afortunadamente, la PL-A fue desbloqueada en septiembre del pasado año. El proceso de enmiendas fue iniciado y continuamos a la espera de los resultados.
¿Con qué nuevos problemas nos enfrentamos ahora? La Federación de Jóvenes Investigadores-Precarios ha estado involucrada desde el primer momento en la gestación y evolución de esta Propuesta de Ley. Consideramos que la espera de cinco años podría merecer la pena si eso significara que la carrera investigadora en España por fin va a ser dotada de la dignidad profesional que merece, cumpliendo de una vez por todas la Carta Europea del Investigador. Desgraciadamente, todo apunta a que las enmiendas que hay sobre la mesa de PSOE y PP serán sólo remiendos dirigidos a mermar el número de beneficiarios del reconocimiento en su trabajo. Por ejemplo, podrían pretender dejar fuera de nuevo a gran parte de la comunidad de investigadores, haciendo que esta ley sólo afecte a aquellos que realizan estudios de doctorado.
En la memoria está la agridulce experiencia del EPIF (Estatuto del Personal Investigador en Formación) aprobado en 2006, que significó obtener un contrato durante los dos últimos años para los investigadores predoctorales, pero también dejar fuera a muchos otros, como aquellos que trabajan dentro de proyectos o cuya meta no es ser doctor. Esta apuesta por mantener la investigación en precario supuso además la violación de acuerdos entre el propio Gobierno y la FJI. Y aunque se consideró una solución transitoria, el Gobierno parece querer hacerla permanente desvirtuando el espíritu de la PL-A.
Después de cinco años pensamos que ha llegado el momento. Pedimos tu apoyo para que la PL-A que se apruebe en el Congreso sea realmente una apuesta decidida por reconocer la dignidad profesional de todos y cada uno de los investigadores de este país. Si como nosotros crees que "investigar es trabajar", danos tu apoyo con tu firma. Nosotros se la haremos llegar al Congreso, demostrándole al Gobierno de José Luis Rodríguez Zapatero y a todas las fuerzas políticas que no vamos a ser cómplices de ningún intento de desvirtuar esta Proposición de Ley.
¡Por una PL-A para todos los investigadores!
Os adjuntamos el Link para firmar:
http://www.petitiononline.com/mod_perl/petition-sign.cgi?PLAFJI
Querido investigador,
¿Sabías que hay una Proposición de Ley a punto de ser votada en el Congreso que podría poner fin a la investigación en precario en nuestro país?
La aprobación de la conocida como PL-A (Proposición de Ley de Andalucía) supondría que todos los titulados universitarios que desempeñen funciones de personal investigador quedaran inscritos en el Régimen de la Seguridad Social, gozando así de plenos derechos laborales. Además, la PL-A promueve la retroactividad en la cotización a la Seguridad Social desde 1998, lo que supondría el reconocimiento, para muchos, de los derechos que nos negaron en su momento.
Suena bien, ¿verdad?
Para que esto suceda hace falta salvar un último escollo: el período de enmiendas previo a su debate y aprobación. ¿Y qué significa esto? Pues todo apunta a que, nuevamente, los dos partidos políticos con mayor representación en el Congreso, PSOE y PP, pretenden obsequiarnos con una versión descafeinada, en sintonía con la chapucera propuesta de futura Ley de la Ciencia, dejando fuera a todos los investigadores que no transiten dentro de un doctorado. Desde la Federación de Jóvenes Investigadores (FJI-Precarios) hemos decidido que el espíritu y las ilusiones con las que nació la PL-A no pueden ser traicionados por unas "enmiendas-parche" que en lugar de mejorar la ley, supongan un retroceso. Han sido demasiados años de espera. ¿Nos apoyas?
Un poco de historia y un poco de lucha.
Esta Pl-A inició su tortuoso camino allá por 2003, en el Parlamento Andaluz. Desde entonces, ha sufrido toda una serie de retrasos y paralizaciones. La amarga paradoja es que el PSOE, uno de los partidos que la puso en marcha, la ha mantenido arrinconada durante todos estos años en los que ha gobernado. Fue así como la PL-A llegó a convertirse en la Proposición de Ley más antigua a la espera de aprobación en el Congreso (http://precarios.org/Proposicion+de+Ley+Andalucia). ¿Cómo concuerda esto con la afirmación de José luis Rodríguez Zapatero "Investigar es trabajar"?
Afortunadamente, la PL-A fue desbloqueada en septiembre del pasado año. El proceso de enmiendas fue iniciado y continuamos a la espera de los resultados.
¿Con qué nuevos problemas nos enfrentamos ahora? La Federación de Jóvenes Investigadores-Precarios ha estado involucrada desde el primer momento en la gestación y evolución de esta Propuesta de Ley. Consideramos que la espera de cinco años podría merecer la pena si eso significara que la carrera investigadora en España por fin va a ser dotada de la dignidad profesional que merece, cumpliendo de una vez por todas la Carta Europea del Investigador. Desgraciadamente, todo apunta a que las enmiendas que hay sobre la mesa de PSOE y PP serán sólo remiendos dirigidos a mermar el número de beneficiarios del reconocimiento en su trabajo. Por ejemplo, podrían pretender dejar fuera de nuevo a gran parte de la comunidad de investigadores, haciendo que esta ley sólo afecte a aquellos que realizan estudios de doctorado.
En la memoria está la agridulce experiencia del EPIF (Estatuto del Personal Investigador en Formación) aprobado en 2006, que significó obtener un contrato durante los dos últimos años para los investigadores predoctorales, pero también dejar fuera a muchos otros, como aquellos que trabajan dentro de proyectos o cuya meta no es ser doctor. Esta apuesta por mantener la investigación en precario supuso además la violación de acuerdos entre el propio Gobierno y la FJI. Y aunque se consideró una solución transitoria, el Gobierno parece querer hacerla permanente desvirtuando el espíritu de la PL-A.
Después de cinco años pensamos que ha llegado el momento. Pedimos tu apoyo para que la PL-A que se apruebe en el Congreso sea realmente una apuesta decidida por reconocer la dignidad profesional de todos y cada uno de los investigadores de este país. Si como nosotros crees que "investigar es trabajar", danos tu apoyo con tu firma. Nosotros se la haremos llegar al Congreso, demostrándole al Gobierno de José Luis Rodríguez Zapatero y a todas las fuerzas políticas que no vamos a ser cómplices de ningún intento de desvirtuar esta Proposición de Ley.
¡Por una PL-A para todos los investigadores!
jueves 26 de marzo de 2009
Sobre o sentido do compromiso de servizo á Universidade. Carta Aberta á comunidade universitaria
Juan Casares Long, catedrático de Enxeñería Química da USC, Xefe da Oposición no Claustro da USC.
Chegado xa o momento no que se albisca a fin do mandato do actual equipo reitoral, asistimos, a través dos medios de comunicación, á dimisión dun Vicerreitor. Non calquera, senón aquel a quen correspondeulle ao longo dos últimos tres anos ser a persoa de confianza do Reitor, quen o substituía na súa ausencia nos actos de goberno ou de representación, segundo a delegación de funcións establecida.
Sae o representante do grupo integrante da coalición reitoral que, hai menos dun ano, dixo publicamente que as cousas non ían ben, que de sobresaínte nada, nin tan sequera aprobado.
Naquel momento podería entenderse a súa saída, hoxe tan so semella ser unha estratexia electoral para que os membros da USC esquezan dentro duns meses que el é tan partícipe da xestión dos últimos anos como os demais. Se non, ¿como é que os demais membros da corrente que representa, sigan nos seus postos?.
Ábrese deste xeito un longo período pre-eleitoral, aos tres anos escasos do que sempre semellou ser unha alianza de conveniencia cara a compartir poder, que non fixar un novo rumbo a unha Universidade que camiña lonxe dos seus dirixentes, incrementando sen pausa a distancia entre os xestores e todos os colectivos universitarios.
Porque sería bo que os Sres. Reitor e ex-Vicerreitor explicaran que fixeron os dous, membros presentes no Consello Universitario Galego que aprobou o actual Plano de Finanzamento, sen rechazalo ningún deles, que era manifestamente insuficiente para a nosa Universidade. ¿Cómo é que nos últimos tres anos aseguraron un novo plano para 2008, despois 2009 e hai uns meses 2010, sen que os membros da Universidade coñeceramos as causas dos retardos e ningún dos termos do proxecto do teórico novo plano?
Porque sería bo que os Sres. Reitor e ex-Vicerreitor, explicaran cómo é posible que nos últimos anos non se abrira en ningún momento un debate sobre a reforma radical dos planos de estudo que formalmente debe homologarnos cos países do noso contorno e falar agora de que os estudantes malinterpretan. ¿E que dita reforma se faga a custo cero cando todos sabemos que son moitos os recursos financeiros e humanos necesarios para que a reforma acade os obxectivos desexados?
Porque sería bo que os Sres. Reitor e Ex-Vicerreitor, explicaran como é posible que con moito camiño xa comprometido do futuro académico da Universidade e por elo das expectativas cara aos vindeiros anos, se fale de facer unha planificación estratéxica agora. ¿Do que xa está en marcha?, ¿do que está por definir?. E seis meses despois de comezar dito traballo, por medio dunha empresa consultora, sen o liderado e a tutela do Claustro, como se fixera na ocasión anterior, ninguén, fora da elite que está no poder, coñece o que se está a facer. Quizais porque participando colectivamente agora racharía o efecto sorpresa cara a próxima elección de Reitor o porque tentasen deixar “todo atado e ben atado”, non vaia ser que as cousas non resulten despois do seu agrado. E como a xente está a recluírse en si mesma, a facerse silenciosa, aprobarase no Claustro, sen dúbida.
Porque sería bo que os Sres. Reitor e ex-Vicerreitor explicaran como mantiveron ao longo destes anos una política de investigación monolítica, con criterios predeterminados, sen ter en conta as especificidades das áreas de coñecemento.
Porque sería bo que os Sres. Reitor e ex-Vicerreitor explicaran como uns e outros levan toda a década prometendo novas infraestructuras académicas como o Campus da Saúde presentando moitas maquetas, e o mesmo co Xardín Botánico; sinalando incluso a data de comezo dalgunha das obras como o outono do 2006 para a Facultade de Ciencias da Educación na precampaña das anteriores eleccións a Reitor. A hora da verdade, se cadra se fai algún edificio de investigación, tamén necesitado, financiado polo FEDER e a Xunta de Galicia.
E que dicir da Escola Infantil do Campus de Lugo, cuxa apertura anunciaron nas dúas campañas anteriores, sendo aínda un edificio fantasma, construído e pechado.
Eso si, levamos un tempo urbanizando o entorno do viveiro de empresas do Campus Sur, que non digo que non faga falta, pero que certamente non está entre as necesidades básicas a cubrir na nosa Universidade.
E seguimos a esperar algunha nova da arriscada aventura de inversión no mais castigado dos sectores económicos a través da promoción inmobiliaria do antigo hospital de Galeras, que hipotecou, hai xa seis anos, moito do patrimonio propio dispoñible, e parece que para moito tempo no mellor dos casos.
Porque sería bo que os Sres. Reitor e ex-Vicerreitor, dirannos a coñecer onde está o noso compromiso institucional cos países do Sur, non en forma de asistencia a reunións ou a compartir algún proxecto conxunto, senón implicándose como cooperación ao desenvolvemento nos países máis necesitados.
E que non é de recibo que sigan a pasar os anos e a Universidade de Santiago siga a carecer dunha plantilla teórica tanto do PAS como do PDI o que supón que dificilmente poderemos ter capacidade de decisión sobre o noso futuro sen previamente coñecer as expectativas de recursos humanos.
A responsabilidade de quen liderou o grupo de independentes que obtivo o cincuenta por cento dos votos directos válidos nas últimas eleccións a Reitor, e a autoridade derivada deste feito, esíxenme agora seguir falando alto e claro, non só como veño a facer dende hai tres anos nos Consellos de Goberno, no Claustro e nas comisións das que formo parte, senón por medio da presente carta aberta a toda a Universidade.
Chegado xa o momento no que se albisca a fin do mandato do actual equipo reitoral, asistimos, a través dos medios de comunicación, á dimisión dun Vicerreitor. Non calquera, senón aquel a quen correspondeulle ao longo dos últimos tres anos ser a persoa de confianza do Reitor, quen o substituía na súa ausencia nos actos de goberno ou de representación, segundo a delegación de funcións establecida.
Sae o representante do grupo integrante da coalición reitoral que, hai menos dun ano, dixo publicamente que as cousas non ían ben, que de sobresaínte nada, nin tan sequera aprobado.
Naquel momento podería entenderse a súa saída, hoxe tan so semella ser unha estratexia electoral para que os membros da USC esquezan dentro duns meses que el é tan partícipe da xestión dos últimos anos como os demais. Se non, ¿como é que os demais membros da corrente que representa, sigan nos seus postos?.
Ábrese deste xeito un longo período pre-eleitoral, aos tres anos escasos do que sempre semellou ser unha alianza de conveniencia cara a compartir poder, que non fixar un novo rumbo a unha Universidade que camiña lonxe dos seus dirixentes, incrementando sen pausa a distancia entre os xestores e todos os colectivos universitarios.
Porque sería bo que os Sres. Reitor e ex-Vicerreitor explicaran que fixeron os dous, membros presentes no Consello Universitario Galego que aprobou o actual Plano de Finanzamento, sen rechazalo ningún deles, que era manifestamente insuficiente para a nosa Universidade. ¿Cómo é que nos últimos tres anos aseguraron un novo plano para 2008, despois 2009 e hai uns meses 2010, sen que os membros da Universidade coñeceramos as causas dos retardos e ningún dos termos do proxecto do teórico novo plano?
Porque sería bo que os Sres. Reitor e ex-Vicerreitor, explicaran cómo é posible que nos últimos anos non se abrira en ningún momento un debate sobre a reforma radical dos planos de estudo que formalmente debe homologarnos cos países do noso contorno e falar agora de que os estudantes malinterpretan. ¿E que dita reforma se faga a custo cero cando todos sabemos que son moitos os recursos financeiros e humanos necesarios para que a reforma acade os obxectivos desexados?
Porque sería bo que os Sres. Reitor e Ex-Vicerreitor, explicaran como é posible que con moito camiño xa comprometido do futuro académico da Universidade e por elo das expectativas cara aos vindeiros anos, se fale de facer unha planificación estratéxica agora. ¿Do que xa está en marcha?, ¿do que está por definir?. E seis meses despois de comezar dito traballo, por medio dunha empresa consultora, sen o liderado e a tutela do Claustro, como se fixera na ocasión anterior, ninguén, fora da elite que está no poder, coñece o que se está a facer. Quizais porque participando colectivamente agora racharía o efecto sorpresa cara a próxima elección de Reitor o porque tentasen deixar “todo atado e ben atado”, non vaia ser que as cousas non resulten despois do seu agrado. E como a xente está a recluírse en si mesma, a facerse silenciosa, aprobarase no Claustro, sen dúbida.
Porque sería bo que os Sres. Reitor e ex-Vicerreitor explicaran como mantiveron ao longo destes anos una política de investigación monolítica, con criterios predeterminados, sen ter en conta as especificidades das áreas de coñecemento.
Porque sería bo que os Sres. Reitor e ex-Vicerreitor explicaran como uns e outros levan toda a década prometendo novas infraestructuras académicas como o Campus da Saúde presentando moitas maquetas, e o mesmo co Xardín Botánico; sinalando incluso a data de comezo dalgunha das obras como o outono do 2006 para a Facultade de Ciencias da Educación na precampaña das anteriores eleccións a Reitor. A hora da verdade, se cadra se fai algún edificio de investigación, tamén necesitado, financiado polo FEDER e a Xunta de Galicia.
E que dicir da Escola Infantil do Campus de Lugo, cuxa apertura anunciaron nas dúas campañas anteriores, sendo aínda un edificio fantasma, construído e pechado.
Eso si, levamos un tempo urbanizando o entorno do viveiro de empresas do Campus Sur, que non digo que non faga falta, pero que certamente non está entre as necesidades básicas a cubrir na nosa Universidade.
E seguimos a esperar algunha nova da arriscada aventura de inversión no mais castigado dos sectores económicos a través da promoción inmobiliaria do antigo hospital de Galeras, que hipotecou, hai xa seis anos, moito do patrimonio propio dispoñible, e parece que para moito tempo no mellor dos casos.
Porque sería bo que os Sres. Reitor e ex-Vicerreitor, dirannos a coñecer onde está o noso compromiso institucional cos países do Sur, non en forma de asistencia a reunións ou a compartir algún proxecto conxunto, senón implicándose como cooperación ao desenvolvemento nos países máis necesitados.
E que non é de recibo que sigan a pasar os anos e a Universidade de Santiago siga a carecer dunha plantilla teórica tanto do PAS como do PDI o que supón que dificilmente poderemos ter capacidade de decisión sobre o noso futuro sen previamente coñecer as expectativas de recursos humanos.
A responsabilidade de quen liderou o grupo de independentes que obtivo o cincuenta por cento dos votos directos válidos nas últimas eleccións a Reitor, e a autoridade derivada deste feito, esíxenme agora seguir falando alto e claro, non só como veño a facer dende hai tres anos nos Consellos de Goberno, no Claustro e nas comisións das que formo parte, senón por medio da presente carta aberta a toda a Universidade.
lunes 23 de marzo de 2009
Bolonia como excusa
FERNANDO FERNÁNDEZ MÉNDEZ DE ANDÉS Rector de la Universidad Antonio de Nebrija
La transición política y la transformación económica de España le deben mucho a Europa. Ha sido la referencia mítica que ha permitido acometer reformas profundas con legitimidad y apoyo social a pesar de su elevado coste e inicial impopularidad. Gracias a ella, los gobiernos han evitado tener que dar explicaciones y asumir sus responsabilidades. Siempre podían acudir a la excusa europea para justificarse. El presidente Zapatero ha sido en este sentido un mero continuador del hacer político tal y como venía ejerciéndose desde la recuperación democrática. Con la crisis económica y la reforma universitaria ha intentado lo mismo, escudarse en Europa. Ya no basta.
Los españoles quieren saber. Como ha afirmado en Sevilla Paul Krugman, que no es precisamente un furibundo liberal, los contribuyentes españoles necesitan un gobierno que les cuente con crudeza la situación económica para poder asumir la magnitud del sacrifico necesario.
Lo mismo cabe decir del proceso de Bolonia. Alguien tiene que decirle a los estudiantes que la universidad española, aunque ha realizado con relativo éxito su primera Transición, la de la universalidad en el acceso, sigue siendo injusta, ineficiente y endogámica. Injusta porque el sistema actual de financiación supone una redistribución regresiva de la renta. Ineficiente porque, incluso con el mismo e insuficiente presupuesto, los resultados son manifiestamente mejorables si se abandonara la lógica política y se utilizaran criterios de mercado en su gestión. Y endogámica porque actúa con lógica proteccionista en la selección formación y desarrollo de profesores, diseño de titulaciones y entrada de nuevos competidores. Alguien tiene que decírselo y decirle también al Ministerio que la puesta en marcha del proceso no está siendo acertada, que hay una perversión burocrática de la reforma, una captura interna para asegurarse que nada cambia.
Bolonia nace con un vicio de origen. La tradición universitaria continental no ha progresado adecuadamente y se está quedando rezagada respecto al modelo anglosajón. Pero no se puede decir en público porque es políticamente incorrecto. Y nos inventamos este eufemismo muy comunitario de la convergencia, armonización y construcción de un espacio europeo de educación superior. La dura realidad es mucho más simple. Las mejores universidades del mundo, las que atraen estudiantes, profesores e investigadores de todos los países, a las que acuden empresas y gobiernos de todas partes cuando quieren conocer el estado de la cuestión en una disciplina o buscan alguna solución científica, están predominantemente en el mundo anglosajón. ¿Por qué hablamos de amor, Bolonia, si queremos decir sexo, Estados Unidos? Porque de eso se trata, de que la universidad europea se parezca lo más posible a las mejores universidades americanas.
Si tuviéramos que sintetizar los atributos básicos de las mejores universidades americanas, pensaríamos en que son caras, flexibles y elitistas. Caras porque una buena formación cuesta mucho dinero. Podremos discutir quién la paga, pero no se puede escatimar demasiado en el gasto. Eso es exactamente lo que hacemos en España. No hay valor político para subir las tasas universitarias, como hizo por ejemplo el gobierno Blair en el Reino Unido y recomiendan todos los expertos y organismo internacionales. No hay ya dinero para aumentar la financiación pública.
Tampoco habría ninguna justificación teórica para hacerlo; ni en términos de eficacia ni de justicia social como bien saben todos los que se dedican en serio a este tema -los universitarios ganan más, casi un 40 por ciento más por término medio, y tienen una vida laboral más larga y con menos episodios de desempleo. Pero es una cuestión menor, lo relevante es que con déficit presupuestarios en el entorno del 6 al 8 por ciento del PIB en los próximos años, pretender una inyección de fondos públicos adicionales en la universidad es peor que una ingenuidad, es una irresponsabilidad. Estamos ante la cuadratura del círculo de la reforma universitaria. Sin dinero no hay reforma, en eso tienen razón los estudiantes anti Bolonia. Y no hay más dinero disponible que el de las familias que quieren invertir en un mejor futuro para sus hijos. La financiación pública habría de limitarse a becas de movilidad que garanticen la igualdad de oportunidades y avales para los créditos que otorguen las instituciones financieras. Sin modificar el sistema de financiación, la puesta en marcha de Bolonia será un fracaso, no cambiarán los métodos docentes ni la actitud de profesores y alumnos, y la universidad española seguirá anclada en la mediocridad y un falso igualitarismo muy a gusto de los enemigos de la sociedad abierta.
Las universidades americanas son flexibles. Se reinventan constantemente para adaptarse a la globalización del conocimiento y las cambiantes necesidades del mundo profesional y empresarial. Son flexibles para relacionarse con el mundo de la producción y de la industria mediante empresas mixtas, cesión de investigadores o profesionales, proyectos de investigación aplicada, consultoría y adaptación de planes de estudio. Son flexibles en incorporar y despedir profesores, para negociar salarios y condiciones laborales -eso que aquí llamamos incompatibilidades- según las necesidades de cada universidad y su perfil estratégico. Son flexibles para fijar su oferta académica y sus precios. Bolonia nos iba a traer esa flexibilidad, pero es necesario decirlo, el proyecto inicial corre serio peligro de ser capturado por el «establishment» y de convertirse, bajo el pretexto de una definición endógena de calidad, en una rémora que lastre todo cambio, toda pluralidad y toda flexibilidad.
Las universidades americanas son elitistas. Compiten por atraerse a los mejores profesores, a los mejores alumnos y a los mayores fondos de investigación y las más cuantiosas donaciones privadas de empresas y particulares. Para hacerlo, tienen una gestión muy profesional y orientada a la competencia; una gestión que es incompatible con nuestro sistema de elección de rectores y con sus atribuciones reales en unas instituciones gobernadas en democracia asamblearia. Una gestión muy agresiva en la búsqueda de patrocinios y en la definición de una apuesta diferencial que los justifique. Las universidades españolas, probablemente muchas europeas, tienen miedo a la libertad. En eso no son muy distintas de los ciudadanos que en ellas estudian. Pueden seguir teniéndolo y perder el tren de la historia. Así como el poder político y económico se desplaza progresivamente hacia el Pacífico, lo harán la ciencia y la tecnología, y los flujos internacionales de estudiantes y profesores. Evitarlo era el objetivo último del proceso de Bolonia. ¿Se está consiguiendo? Tengo serias dudas.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)